برخاستن :

برای برخاستن از روی صندلی ، باید یک پای بازیگر در مقابل پای دیگر باشد، بازیگر به جلو تمایل پیدا کند، وزن بدنش را روی پای جلو بندازد، و با پای عقبی فشار دهد، بلند شود و پای عقب را به عنوان اولین گام بردارد.مطمئنا شخصیت پردازی ممکن است این روند را تغییر بدهد ، همچنان که اشخاص پیر کمی با مشکل بر می خیزند.

چرخیدن ، ژست گرفتن و زانو زدن :

۱- چرخش معمولا به صورتی انجام می شود که هنگام چرخیدن چهره بازیگر، رو به تماشاگران باشد. مورد استثنایی این قانون موقعی است که اینگونه چرخش ، زمخت و غیر طبیعی باشد ، چرا که بدن قبلا بیش از نصف فاصله چرخیدن را به سمت مکان نهایی انجام داده است. در این صورت ، بدن به سمت وضعیت جدید در کمترین فاصله می چرخد.برای مثال ، اگر بازیگری با وضعیت سه چهارم به سمت بالای صحنه چرخیده باشد و برای خروج بخواهد به سمت پشت بچرخد، به نیمرخ بر نمی گردد تا بعد نیم دایره را کامل کند بلکه مستقیما به سمت بالای صحنه می چرخد. این کار باعث می شود که در هنگام ادای گفتار از فراز شانه پشت بازیگر ارزش تصویری پیدا کند.

۲-  در ژست گرفتن و مواردی که شیئی روی صحنه به دیگران داده یا گرفته می شود، باید احتیاط کرد که بازیگران در خلال این کارها همدیگر را نپوشانند. هر زمان که امکان داشته باشد و تقریبا همیشه امکان دارد ، برای این کارها باید از دستی که رو به بالای صحنه است استفاده شود . هنگامی که دست را بلند می کنیم باید مواظب باشیم ، چرا که دستی رو به پایین صحنه است ، می تواند صورت بازیگر را بپوشاند. معمولا حرکت طبیعی این است که از دست راست استفاده شود، اما اگر دست راست در پایین صحنه است ، از دست چپ باید استفاده کرد.

۳- بهتر است که روی زانویی که در پایین صحنه است زانو زده شود ، چرا که بازیگر را برای تماشاگران باز و معلوم می کند.استفاده غلط در هنگام رو به رو شدن با این مسائل باعث می شود که تماشاگران ، جملات مهم یا چهره بازیگر را از دست بدهند.

مستقیم :

زمانی که بازیگر به سمت بازیگر دیگری که در خطی موازی با پرده قرار دارد ، می رود ، میگوییم که او مسیر مستقیم را برای رسیدن به آن بازیگر انتخاب و طی کرده است.

مسیر منحنی یک بازیگر به سوی بازیگر دیگر :

زمانی که یک بازیگرمی خواهد به سمت بازیگر دیگری که در بالای صحنه یا پایین صحنه قرار دارد ،برود، مجبور است که منحنی را انتخاب کند.این مسیر خط عدول می کند و با انحنای کم و غیر آشکار، به سمت بازیگر دیگر می رود تا درست در مقابل او قرار گیرد و نه در بالا یا پایین او. اگر بازیگری که قرار است به سویش برود در پایین صحنه قرار دارد ، منحنی به سمت پایین صحنه است . واگر دربالای صحنه قرار داشته باشد منحنی به سمت بالای صحنه خواهد بود. واضح است که مسیر منحنی در موارد بسیار زیادی از جمله برای آنکه بتوان بازیگر را برای تماشاگر معلوم نگاه داشت، برای آنکه بتوان صحنه را مشترکا در اختیار بازیگران گذاشت، برای تلطیف حرکت از یک سوی صحنه به سوی دیگر صحنه و همچنین برای نشان دادن و استفاده خاص از لباس ویژه نمایش کاربرد دارد.

توجه تماشاگران نباید به وسیله جستو جوی بازیگران برای پیدا کردن جایی برای نشستن ، منحرف شود.در اغلب موارد ، بازیگر باید قبل از نشستن، به صندلی یا هر چیز دیگری که قرار است روی آن بنیشیند ، نزدیک شود و با پشت پا آنرا حس کند.اگر بازیگران سعی کنند که قدمی به سوی صندلی بردارند ، زمانبندی نشست به خوبی انجام نمی شود . البته اگر جستجو برای پیدا کردن صندلی ، جزیی از بیان طبیعی شخصیت باشد ، آنوقت فقط باید مطمئن شد که به این نکته به عنوان کنش شخصیت توجه شود . در نمایش هایی که آداب اجتماعی به قدر امروز غیر رسمی نبوده است ، بازیگران باید نحوه (( صحیح)) نشستن را بدانند.زمانی که خانمی می نشیند ، یکی از پاها باید کمی از پای دیگر جلوتر باشد ، یکی از پاها کمی  زیر صندلی یا هر دو در جلو . در مورد نشستن مردها ، هر دو پا باید جلوی صندلی و در یک سطح باشند . خانم ها نباید هنگام نشستن پا روی پا بیندازند مگر آنکه جزیی از شخصیت پردازی آنها باشد، و آقایان نباید قبل از نشستن شلوارشان کمی بالابکشند یا آشکار اینکار را بکنند.

بازیگران روی صحنه باید بی حرکت بمانند، مگر زمانی که حرکت و کنش مشخصی دارند.بسیاری از بازیگران کم تجربه،روی صحنه مرتب این پا و آن پا می کنند و حرکات تند و تیز انجام می دهند .وقار بازیگر روی صحنه بسیار اهمیت دارد.بازیگران مبتدی باید مراقب این موضوع باشند و خودشان را تمرین بدهند که حتی هنگامی که احساسات خشنی را به نمایش می گذارند،حرکت نابه جا نداشته باشند.علاوه بر این،بازیگران باید وزن خود را روی پنجه پای خود بگذارند تا وقتی که صحبت می کنند یا به فرد دیگری گوش می دهند، به نظر هوشیار و آماده بیایند.وقتی که وزن بدن روی پاشنه های پا گذاشته شود، بدن خمیده شده و به نظر می رسد که شخصیت هوشیار و فعال نیست

وضعیت بازیگران در مقابل هم :

۱/ زمانی که صحنه ای مشترک است، هر شخص باید سه چهارم صورت و بدنش را به سمت تماشاگران بچرخاند یا این که وضعیت بدنی یک چارم بگیرد.

۲/ در صحنه ای که به صورت نیم رخ بازی می شود، بازیگران مستقیما به هم نگاه می کنند و تماشاگر بدن و صورت هر کدام را به صورت نیم رخ می بیند.

۳/ زمانی که بازیگر، صحنه ای را به بازیگری دیگری می دهد یا واگذار می کند، باید به وضعیت سه چهارم بچرخد و به بازیگر دیگری که نسبت به او در بالای صحنه قرار دارد، رو کند.بیشترین صحنه مورد استفاده، صحنه مشترک است.وقتی که صحنه بین دو شخصیت است.بازیگر باید بالافاصله این وضعیت را به خود بگیرد، مگر این که ماهیت صحنه به گونه ای باشد که وضعیت نیم رخ یا وضعیت دیگری را ایجاب کند.باید دقت فراوان داشت که هر دو بازیگر مستقیما در مقابل هم قرار داشته باشند و هیچ کدام بالای صحنه دیگری نباشد.

زمانی که صحبت و واکنش هر دو شخص بسیار مهم باشد ، طور دیگری می توان به صحنه مشترک پرداخت.وضعیت هر دو بازیگر را می توان کمی نسبت به تماشاگران باز کرد، بدین صورت که هر دو در یک جهت یک چهارم بچرخند و یک بازیگر کمی در بالای صحنه بازیگر دیگر قرار بگیرد.(B) . این نسبت برای اقای مضامینی مثل راز داری، خودشناسی، اعتراف، اتهام و تهمت و موارد مشابه حسی مناسب است.

وضعیت مستقیم نیم رخ، شبیه صحنه مشترک است با این تفاوت که شدت بیشتری دارد و در صحنه هایی پر هیجان و پر تنش استفاده می شود (C). این وضعیت معمولا اوج صحنه ای است که با وضعیت مشترک شروع شده است.صحنه هی اتهام و سوال و جواب از این وضعیت مستقیم نیم رخ استفاده می کنند.

وضعیت واگذاری(A) معمولا در مواقعی استفاده می شود که بیشتر صحنه ، به شخصی که گفتارش طولانی است و (( واگذار کننده)) فقط گاهی سوال می پرسد یا اظهار نظری می کند مربوط می شود.

بازیگر مبیتدی هنگام ملحق شدن به یک گروه باید به دقت مراقب رفتار عمومی بازیگر  دیگر روی صحنه نسبت به بازیگر اصلی شریک شود، می تواند در یک موقعیت بماند و سرش را به صورت نیم رخ بچرخاند(B). همین کا را می توان در زمانی که به هر دلیل لازم است بازیگرAدر بالای صحنه بازیگرBقرار داشته باشد، انجام داد.جملات Bبرای مدت کوتاهی، در نمایش مهم می شوند و باید آنها را به سمت A در بالای صحنه بگوید.این کار معمولا زمانی انجام می شود که فاصله زیادی بین آن دو وجود داشته باشد.اگر بازیگرA در بالای صحنه سمت راست باشد و بازیگری Bدر پایین صحنه در سمت چپ باشد، سر ذ می تواند به راحتی به صورت نیم رخ قرار گیرد و فقط جهت چشم ها به سمت بالای صحنه وAباشد.

زمانی که چهار یا پنچ نفر روی صحنه باشند ، صحنه ممکن است با استفاده از وضعیت بدن ، اول در اختیار یکی و بعد در اختیار دیگری قرار بگیرد.بازیگری که صحنه به او واگذار شده است با چرخاندن بدن تا جایی که صورت کاملتری رو به تماشاگران قرار بگیرد، صحنه را در اختیار می گیرد و دیگران که صحنه را واگذار کرده اند به سوی او و دور از تماشاگران قرار می گیرند.با تغییر تمرکز صحنه از فردی به فرد دیگر منتقل می شود.

دستور تمرکز بازیگر را هدایت می کند که بدن و صورت خود را به سمت بازیگر یا شی دیگری، معمولا در بالای صحنه بگرداند.

وضعیت بدن بازیگران نسبت به تماشاگر :

۱- وضعیت تمام رخ یا رو به رو  یا تمام بدن؛ وضعیتی است که بدن و سر مستقیما رو به تماشاگران است.

۲- وضعیت یک چهارم ، وضعیتی است که بدن و سر تقریبا ۴۵ درجه نسبت به تماشاگران چرخیده است.

۳- وضعیت نیم رخ چرخش ۹۰ درجه است طوری که یک طرف بدن به سمت تماشاگران است.

۴- وضعیت سه چهارم ، و ضعیتی بین وضعیت نیم رخ و وضعیت پشت سر است.

۵- وضعیت پشت، مستقیما پشت بازیگر به تماشاگر است. ادامه مطلب »